Îsal em jî tevlî meşa rûmete dibin, lê bi awayekî cûda, ji ber kû rûmet berxwedane, Pride means Resistance. Ji ber wî emê wekî komên queer-feminist, kesên kû dijî nijadparezî ne û wekî koçberan, eşkere bibin, bên bihîstin û bi pirzimanî bibin.
Ne têne dijminî li ser hevzayend û transeksûelan jîyana me dijwar dike, em ji ber nêrînen xwe yen sîyasî jî tên êşandin. Mînakî kesên kû ji ber hevzayend-, transeksûel- û înterseksûelbûna xwe nikarin bi mirovî bijîn, penabertî ji Nemsay (Awistirya) re dixwazin. Lê rewşa wan ji alîye sazîyen vir ve bi piranî wekî sedemekî têr ji bo penabertîye naye qebûlkirin. Weki din jî di pêvajoya qebûlkirina penabertî de ji bo kesên kûîr pistgirî tûne ye. Mînakî xanîyekî li gor îhtiyacan û ne bi armanca îzolekirin be. Û ne têne sazîyen vir, civak bi xwe jî pir caran nijadperest e.
Me hîn qala her tişt nekir! Emê heta kû tû derê cîhane pevajoyekî bi nave (xwe vekirin) nemîne, berî xwe bidin. Wê deme edî hevzayend, transeksûel, înterseksûel yan jî kûîr bûn wê nabe pêkbûne kû, mirov li ser welwele çêbikî. Dive nasnameyên zayendîyên cûda bi wekhevî bên qebûlkirin, herkes bikarîbe nasnameya zayendîye xwe hilbijerê û tû zordarî li ser wî mijar nebe. Em tim xwe pêşdixin, ji ber ku polîtîkaye kûîr ne polîtîkayek monîst (tekparez) e. Em dizanin kû pirsgirêka nijadperestî, karkerîya sex, xizanî û pir tiştên din giredayî hevin û sedema wan nezikî hevin.
Berî her tiştî em bi meşa rûmete dixwazin kêf ji hev bigrin, hev çêtir nasbikin û nifşên cûda yê evîne derxînin hole.
ji Sugarbox